به من که خسته تر ز تو به تو نگاه میکنم

تو خسته ای ز دست این لجوج مضطرب

و من برای لحظه ای

دو پلک را

مقابل سپاه چشم تو ............ پناه میکنم

و در درون ذهن خود

دو راهی من و تو را

سه راه میکنم

دوباره چشم باز می کنم

و تو چنان نگاه می کنی گوئیــــــــــــا

که در مقابل عصمتی که در تو نیز نیست

                                     من ........... گنـــــــــــاه میکنم

نه........... گمان نکن که از تو دست می کشم

و تمام این غرور را

به یک نگاه سرد تو

تبـــــــــــــــــــــاه می کنم

هم چنان به من نگاه می کنی

و ............ ناگهان

دو لب که خنده روی آن نشسته

بر نگـــــــــــــــــاه تو

سلام می کند

و با لجاجتی زلال و دلنشین

حرمت همــــــــــــــــــان گناه را

برای تو مبــــــــــــــــــاح می کنم

دوباره خیره می شوم به صورتت

وای خدای من...................

دو لب که خنده روی آن نشسته

بر سلام من

سلام می کند

و در مسیر راه سومی که دست آرزو برایمان کشیده است

نه من به تو................. نه تو به من

که ....... ما به هم نگاه می کنیم

و طور دیگری نگاه میکنی به من

به من که شاد تر ز تو

به تو.................................نگـــــــــــــــــــــاه میکنم

  می آمد و می رفت

      درآن کوچه خلوت   

   ودر آن نیمه شب سرد زمستان

                                                                      که تو ترکم کردی

                         و تن لخت بدون توی تنهای مرا هُــــل می داد

  زمین سرد و سپید

                               مثل دست من و روی گُل تو. . . . . . .

دیگر آن گام که در شوق تو

                                    سنگ را می فرسود

                                                   وان دو لب که پر از عادت بوسیدن بود

                               پوسید و نبوسید لبی دیگر را

                                                     و دگر گوش سنگی حتی

                                    نشنید تق تق گـــــــــام هدفمند مرا

دم این سرما گـــــــــــــــــــرم

زمستان اگر از دست درخت

                                    جامه سبز گرفت

                                             نپسندید که عریان باشد

                                                                        رو سپیدش کــــــــــــرد

                امـــــــــــــــــا تو

                          هر چه اندوخته بودم

                                               همه را دزدیدی

                                                                       و من عریان ماندم. . . . . . . . . . .

این سطور را به دعوت کسی مینویسم که خواسته بود راجع به من بیشتر بداند.

بس که این وادی پر وسوسه بی بنیاد است/ دل سپردن به دم خوب و بدش بر باد است

گل که با حسن رخش فخر چمنزاران بود/ زان همه جلوه فقط خاطره ای در یاد است

در زندگی شخصی فراز و نشیب بسیار را تجربه کرده ام. به لطف شغل

پر مشغله پدر که به امر خطیر قضاوت اشتغال داشتند هر یکی دو

سال را در یک شهر سپری کرده ام که این امر برای من به شخصه

چندان مقبول  نبود . تا اینکه سرانجام پدر بازنشست شد وما بالاخره به

قرار معهود ایشان رسیدیم.البته این جابجایی های مداوم علیرغم تمام

مضرات و سختی هایش خالی از لطف هم نبوده.

و لطف آن هم در فقط در گسترش دامنه و دایره دوستان خوبیست که در

شهرهای مختلف با آنها آشنا شده ام.

نزدیک یکسال پیش در رشته حقوق فارغ التحصیل شدم و در حال

حاضر هم مشغول مطالعه برای شرکت در آزمون وکالت دادگستری

هستم و پس از آن شرکت در آزمون کارشناسی ارشد تا ببینیم دست

قضا در آستین زمان ما را به چه سو خواهد کشانید.

سخاوت محکم ترین دلیلی است که برای رفاقت بر آن تکیه میکنم.

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

و به این طریق سخت پای بندم چرا که باوجود تمام بهتی که در طی آن

حاصل میشود این راه برایم زیبایی های زاید الوصفی دارد  و

کامرانیهای اندک ولی بزرگش  نا کامیهای زیاد ولی کوچکش را به

راحتی و به خوبی می پوشاند.

معتقدم چند چیز هر چقدر هم که زیاد باشد باز کم است:دوست,

تواضع,تجربه و عمر پدر و مادرم.

و چند چیز هرچقدر هم که کم باشد باز زیاد است:غرور, حرص و

حسد.

فقط یک بار _ آنهم در دوران دانشجویی_ به یکی از جماعت نسوان دل

بستم  و آنهم پس از مدت کوتاهی که دریافتم لیاقتش به قدر مناعت

من نیست , با یک هدیه کوچک و یک بوسه بر پیشانی  به خدا

سپردمش. او هیچوقت جرات نکرد به من بگوید که دوستم ندارد. دلیلش

هم

صداقت بی قید و شرط من بود و علاقه ایکه بدون حصر و به بهانه های

گوناگون بی وقفه نسبت به او ابراز میکردم ودر مقابل توقع

پاسخی درخور داشتم که از عهده این عزیز از دست رفته خارج بود

پس رهایش کردم تا به دنبال آنچه میخواهد برود.

ادامه آن رابطه جسم و روح هردویمان را می فرسود و ما هردو برای

فرسوده شدن هنوز جوان بودیم.

روحیه برتری جویی و ریاست طلبی در درون من با نوعی احترام فوق

العاده نسبت به حقوق , غرور و شخصیت انسانها طوری ممزوج

شده که وقتی به حاصل آن نگاه میکنم میبینم وقتی این حس برتری طلبی

در من ارضا می شود که بر دیگران سیادت معنوی داشته باشم نه

ریاست مادی. قویا اعتقاد دارم هر آنچه_از خوب و بد _ که به ما می

رسد نتیجه و بازخورد اعمال خود ماست  پس جواب (های) را

(هوی) نمیدانم بلکه پاسخ را در عمل بر اساس تعقل منصفانه جستجو

میکنم.                                               به شعر علاقه دیوانه

واری

دارم و هیچ چیز به اندازه یک بیت زیبا باعث آرامش و انبساط خاطرم

نمیشود.

وضع کنونی جامعه ام که در آن اندیشه جای خود را به تقلید داده و

افکار آنقدر عقیم شده که توانایی باروری و زایش را _جز در موارد

نادر و انگشت شمار از دست داده بشدت مرا میازارد.

با هرکه سخن میگویی بوی کهنگی و تکرار به مشامت میرسد 

با این اذهان بسته و این حد از جمود فکری خدا میداند عاقبت ما به چه

سرانجام شومی منتهی خواهد شد.

میگویند چرا مغز ها فرار میکنند؟ چرا فرار نکنند؟

ام المصائب را مصیبت فقر میدانم که هر چه از ایما ن و اعتماد و

احترام را بسادگی در خود هضم کرده و حاصلی جز حسرت و کینه و

بی همیتی از خود به جا نمیگذارد.

کاد الفقر یکون بالکفر

حجاب ظاهری  را _برای پسر یا دختر_ معیار نجابت نمیدانم . کسی

را نجیب میدانم که در قلب خود و در ذهن خود برای خودش ودیگران

عزت نفس قائل شود  چه آنکه در درون بزرگ است بزرگواریش در

بیرون هم نمود خواهد داشت.

عاشق شدن و از آن مهم تر عاشق ماندن را از پدر و مادرم بخوبی فرا

گرفته ام ولی افسوس ...............

همه خواهیم رفت و آنچه میماند یاد و یادگاری ازماست.

سعادت نصیب کسی است که یاد و یادگاری خوش از خود بجا بگذارد.

                                             هو المقصود 

در یک لحظه کعبه ام شدی و بی اختیــــار سجـــده ات کردم.

بی اختیار سر بر خاک پایت نهـــــــــادم.

و تو چنان بیرحـــــمانه دامنت را از دستهایم بیرون کشیدی که دیگر هرگز

نتوانستم قامت راست کنم....

و همچنان سر بر سجده مانـدم تا

                           دیگر هرگز

                                        دنیا را بدون تو نبینــــــم.

تو رفتی وهرکه مرا دیـــــــــــــــد به سخره گفت:

        این دیوانه را ببین بر هیــــــــــــــچ سجده کرده است

                       ......................................

نترسم از گنهِ بوسه....او نگـــــــــــار منست

که سُکر دیده اش از بخت خوش دچار منست

کِشم چو تنگ در آغوش مست و مَــخمورش

نظر به ماه نکنم مـاه من کنــــــــــــار منست

نه کــــــــــم ز رستـم دستـــــــــانم و ز ســام

که بستر معــــــــــاشقه کــــــــــارزار منست

ما مایه اندوه نبودیم و نباشیم

در کبر چنان کوه نبودیم و نباشیم

آنجاکه سخن ازمن و من های گرانست

در معرکه نستوه نبودیم و نباشیم

ما خسته عشقیم نه دلال محبت

در پنجه اندوه نبودیم و نباشیم

آنجا که تنفر بزند زخم به دلها

در مهلکه مجروح نبودیم و نباشیم

ما تلخک کاخی پر دردیم عجب نیست

در صبر کم از نـــوح نبودیم و نباشیم

ای پری

 ناب ترین جلوه ایمان

 ضربانم پر احساس قشنگیست

 که پرورده توست

 و ز یمنت امشب

 ابر بی زایش احساس عجب بارانیست

 پیش از اینها

 در خیالم باغبان مسخره بود

 ساقه ای را می کاشت

 غصه اش را می خورد

 صبح یک روز که آن ساقه پر از گل می شد

 خیره می شد به گل و می گریید

 یاد آن روز بخیر

 خنده وحـــشی چشمان ترا

 گریه کنان می دیدم

 و به خود می گفتم:

 که عجب خوشبخت است

         باغبانی که به خندیدن گل....... می گرید

دل ما سـرّ نهانیست ،چو هـمرازی نیست

چه برآید ز هـنر مـند اگر سازی نیست

تن ما آتش عشـق است قدم نه و نسوز

نشود باور حضـار چو مرتاضی نیست

و در ایـن شهـر خرابات که دلـها مردست

دل به صد جلوه کنـد ناز... نظــر بازی نیست!

دل ما پــر زده در حسرت دام صیـاد

مرغ جـان صید که گردد که دگـر ،بازی نیست

در به در در پـی آواره شدن میگردیـم

صد عجب بهـر رمیدن تن طنـازی نیست

سر مـا در پی شوریست که شـوریده شود

بهـر شوراندن دل دیده غمــازی نیست

دل مـا در بگشودست کـه فتحش بکــــنند

بهر این فتح عجـبا ... شاه سرافرازی نیست؟

در ره وصـل صنـم دوش مـرادم میگفت

چو به سر سر ندهـی شیوه سربــازی نیست

غصه یــار عجب مدعیــانی دارد!!!

شحنه گو بی خبـران را که شرر، بازی نیست

قصـد سودای طلب شیره جــان می طلبد

سود در بذل و نثــار است به کزازی نیست

حسرت وصــل به دل ماند و به خاکـم کردند

گو بتـان را که نیایید ........ دگـر رازی نیست!

و به راستی میگذرد به چشم بر هم زدنی.  و چه ساده اند آنها که از طرب جز خنده نمی طلبند و از غم بیزارند!

براستی این غم است که به شادی معنی میبخشد ولی کیست که بداند اندوه برای اثبات خود به هیچ متضادی نیاز ندارد.                             

اندوه خودش را   با   اثرش معنی می کند.

راحت پس از محنت را هر لایعقلی می فهمد و می پسندد ولی کو چشم دلی که محنت بی راحت را مرحم کند بر زخم دل خسته و این چند روزه را به طرب  بگذراند

ازپشت پرده شفاف اشک 

غرور پدر شکست و ریخت

آرام و بی صدا                                       

در یک خیابان خلوت

پر از خدا

این کودک سه ساله

چه می داند از نیاز

سر در میان بازوان پدر 

هم آغوش با خدا

غرق ناز

ای کاش نور نبود

ای شب سیه بمان

ای مه متاب

اشکهای سرد پدر

دیده می شود

صلابت یک مرد                                

با دستهای وحشی شرم

دریده می شود

اشکی چکید . . . 

روی گونه کودک روانه شد

کودک نگاه کرد

باران نبود . . . 

امنیتش شکست

چشمهای خیس پدر

در خاطرش نشست . . .

تا این دل آیینه در پشت ریـــا گم شد

شد روی شما پیدا اما دل ما گـــم شد

صد گونه سخن گفتیم در پرتو وهم آخر

شد قصد ثنا پیــــــــدا مقصود ثنا گم شد

من عمر خویش را پای تو دادم .. کم تنعم کن

و خندیدم به رویت پس تو هم یک لب تبسم کن

در آن شبها و خلوتها نفسهامان یکی می شد

نرو ..باز آی.. آن شبهای مسکر را تجسم کن

تو را مغرور میخواهم اگر چه رسم عشق این نیست

اگر از رحم مغروری.. بمان.. بر من ترحم کن

مخواه از من که راه خانه نشناسم .. نمی خواهی

 مرا بگذار در خانه .. توراه خانه را گم کن

در این ایام کوته که من از مهر تو سرمستم

همان لحنی که یادت داده ام با من تکلم کن

یک هدیه امروز براتون دارم.یک کتاب زیبا رو میخوام بهتون معرفی کنم که ارزش خوندن رو داره.

مجموعه شعر       افسون      کاری از آقای امیر خشایار جوادی.

کارهای قوی ای دارن ایشون. البته من فقط دورادور ایشون رو میشناسم و افتخار آشنایی از نزدیک

باهاشون نداشتم . به هر حال چون به نظرم کتاب قشنگی بود گفتم به شما هم پیشنهاد کنم که

بخونینش.

ای مهوش می فروش میخانه مبند

                    بر هم منه پلک درب بتخانه مبند

فریــاد دلم زروی بد مستی نیست

                    بر عقل خمـــار انگ  دیوانه  مبند

زندگی لایق خود خواهی آدمها نیست

        خوب بنگر

                    رنگ خورشید پرید

             وقتی از وسوسه ذوب شدن میگفتی

                                    و خدا می خندید

میله های قفس حصر زمان را خم کن

                                   و ببوس

                   گونه کودک خوشحال یقین را

          به نگاهش بنگر

         که پر از احساس است

                   وتهی از........برگشت

در این عرصه و پاره ای مشکلات شخصی . چون شروع کار با هیجان و اشتیاق زیادی همراه بود و قدما

گفته اند (آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند) ولی همانطور که گفتم با همان سرعتی که اشتیاق ما

برای یافتن هم سخن و هم فکر رو به فزونی است زندگی و مشکلات ناشی از آن نیز می تازند و خوب

میدانید یافتن حتی یک لحظه ناب و همراه با فراغ بال موهبتی است که به این راحتی ها در این دوران

نصیب کسی نمیشود وغرض ما هم از راه انداختن این وبلاگ جز یافتن همان لحظه ناب نبوده است که نا

گفته پیداست در اول راهیم و نیازمند راهنمایی حمایت شما .

( البته این تازه کاری بیشتر در زمینه وبلاگ و دنیای بی منتهای اینترنت است و کمتر شامل عالم نظم و نثر ما میشود هر چند آنهم هرچه کامل شود باز ناقص است) به قول حضرت سعدی:

 تا بدانجا رسید دانش من که بدانم همی که نادانم

 به قول یکی از دوستان :       

 دست در دستت نهادن آرزو دارم                     بی تو دستم تا ابد تنهاست میدانی؟ 

پس بی صبرانه منتظرم و مشتاق.        

تقدیرو نصیب بی دلان بـــــــی کسی است

 تنها کس ویـــــار بی کسان بی کسی است

بی کـــــــــس چو شدی صدای دل میشنوی

 تدبیر جنــــــــــــون عاقلان بی کسی است

چون پاسخ مهـــــــــــــربانیت بی مهریست

 پس چاره قلب مهــــــــربان بی کسی است

در وادی عشق رهــــــــــــــــزنان منتظرند

 تنها ره خیـــــــــــل عاشقان بی کسی است

زنهــــــــــــــــــــارز بی کسی مهی بگزینی

چون حاصل وصل مه رخان بی کسی است

آه...

مردم همه مردند

       بیایید مرا هم ببرید

بر لب غم زده ام

       عکسی از خنده بچسبانید

                                     قابم بکنید

       بزنیدم به در میکده ها

                              به  در مسجدها

                                             به در مدرسه ها

یادم رفت

چشم هایم را بکنید

        و به جایش      دو سبد گل بگذارید

                                           که دنیا زیباست!

آن خم پیشانی

         چاره اش رنگ و قلم موست

                                         محکم بکشید

می شود مثل پیشانی بت ها ...     صاف

          یادتان باشد

                   بیش از حد       بی چین نشود

           من قرار است تعجب بکنم